მოსალოდნელი სიკვდილი 

ასე ამბობენ ცხოვრება მუდამ,
გაგრძელდებაო სადაც იქნები,
სანამ აქა ვარ მჭირდება ხურდა
მსურს წავიკითხო ბევრი წიგნები.

თურმე ცხოვრება ძალზე მოკრლეა,
თურმე ცხოვრება მთავრდება მალე
თურმე სიკვდილი ძნელი ყოფილა,
მაგრამ სიცოცხლით მე დავიღალე.

თუ რამ დამღალა, ვერ გიპასუხებ,
ეგ რომ ვიცოდე, ვიქნები ბრძენი,
ჩემი სიცოცხლით არვის ვაწუხებ,
სურვილი მქონდა მყოლოდა ძენი.

მაგრამ ტყუილად ვფიქრობდი ამას,
დავუფასებდი ჩემს მშობლებს ამაგს,
მოვინანიებ ყველა ჩემს ცოდვას
და არ დავიწყებ არასდროს ბოდვას.

მაგრამ სიკვდილი მაინც არ მინდა,
რათა დავწერო მე ლექსი წმინდა,
რაც მთავარია დავრჩები სულად,
მე არსად წავალ, ვიქნები სულ აქ.

ხელში მიპყრია ლექსთა რვეული
მე აქ მარტო ვარ, მე ვარ ეული
არავინ არ მყავს ირგვლივ გრძნეული
ამიტომაც ვარ გადარეული
არავინ არ მყავს რომ მომცეს რჩევა
აქ არავინ მყავს მადლობის მთქმელიც
ჩემთან არასდროს არავინ რჩება
არაფერი მაქვს დამჭკნარი, ხმელიც.
ისევ მიპყრია ხელში რვეული
ისევ მარტო ვარ, ისევ ეული
ამჯერად გავხდი უკვე წყეული
ამიტომაც ვარ გადარეული.

საქართველოში თუ დაიბადე,
აუცილებლად ისროლე ბადე
რადგანაც ნიჭი ყველაში არი
და შენ მას უნდა გაუღო კარი
აუცილებლად შენცა გაქვს ნიჭი
გინდ გოგო იყავ და გინდაც ბიჭი
მემგონი ნიჭი არის ჩემშიაც
ეხლა წავედი, რადგან მეც მშია

ეს ლექსი კი ჩემს ქვეყანას მივუძღვენი
ჩემი ქვეყანა სულ ცუდს აკეთებს,
ჩემი ქვეყანა თლის ამ მაკეტებს,
ჩემს ქვეყანაში იცვლება დროშა,
ვისაც რა უნდა ის წამოროშა.
ჩემს ქვეყანაში მუდამ ომია,
ჩემი ქვეყენა განა ტომია,
ჩემი ქვეყანა არის შუაში,
ჩემი ქვეყანა არის გუაში.
ჩემი ქვეყანა მუდამ ღუზაა,
ჩემი ქვეყანა ყველას მუზაა,
ჩემი ქვეყანა ცოდვის ბუდეა,
ჩემი ქვეყანა უკვე მრუდეა.
ჩემი ქვეყანა ყველაზე კარგი,
ჩემი ქვეყანა ყველასთვის ბარგი.